Hestiyariya ajalan ew naskirin e ku ajal ne tenê makîneyên biyolojîk in, lê belê hebûnên zindî ne ku dikarin ezmûnên subjektîf hîs bikin - hestkirina kêf, tirs, êş, kêf, meraq û heta evînê. Li seranserê cureyan, zanist berdewam dike ku delîlan eşkere bike ku gelek ajal xwedî şiyanên hestyarî û kognîtîv ên tevlihev in: beraz şahî û jêhatîyên çareserkirina pirsgirêkan nîşan didin, mirîşk girêdanên civakî çêdikin û bi zêdetirî 20 dengbêjên cihêreng re têkilî datînin, û dewar rûyan bi bîr tînin û nîşanên fikaran nîşan didin dema ku ji zarokên xwe veqetin. Ev vedîtin texmînên demdirêj ên li ser sînorên hestyarî yên di navbera mirovan û cureyên din de dixin ber pirsê.
Tevî vê laşê delîlan ê ku zêde dibe, civak hîn jî li ser çarçoveyên ku hestyariya ajalan paşguh dikin an jî kêm dikin dixebite. Pergalên çandiniya pîşesaziyê, ceribandinên laboratîfê û formên şahiyê pir caran ji bo rewakirina pratîkên zirardar xwe dispêrin înkarkirina hişmendiya ajalan. Dema ku ajal wekî kelûpelên bêhest têne dîtin, êşa wan nayê dîtin, normalîze dibe û di dawiyê de wekî pêwîst tê pejirandin. Ev jêbirin ne tenê têkçûnek exlaqî ye - ew şîrovekirinek bingehîn a cîhana xwezayî ye.
Di vê kategoriyê de, em têne vexwendin ku ajalan bi rengek cûda bibînin: ne wekî çavkanî, lê wekî kesên ku jiyanên hundurîn ên girîng hene. Nasîna hestyariyê tê wateya rûbirûbûna bandorên exlaqî yên çawaniya muameleya me bi heywanan re di hilbijartinên me yên rojane de - ji xwarina ku em dixwin bigire heya hilberên ku em dikirin, zanista ku em piştgirî dikin, û qanûnên ku em tehemûl dikin. Ew bangek e ji bo berfirehkirina çembera dilovaniya me, rêzgirtina li rastiyên hestyarî yên hebûnên din, û ji bo ji nû ve şekildana pergalên ku li ser bêxemiyê hatine avakirin bo pergalên ku kok li ser empatî û rêzgirtinê ne.
Çandiniya kargehê bûye pratîkek berbelav, awayê têkiliya mirovan bi heywanan re diguherîne û têkiliya me bi wan re bi awayên kûr şekil dide. Ev rêbaza hilberîna girseyî ya goşt, şîr û hêkan karîgerî û qezencê li ser refaha heywanan dide pêş. Her ku çandiniyên kargehê mezin dibin û pîşesazîtir dibin, ew di navbera mirovan û heywanên ku em dixwin de qutbûnek tund diafirînin. Bi kêmkirina heywanan bo berhemên sade, çandiniya kargehê têgihîştina me ya heywanan wekî hebûnên hişmend ên ku hêjayî rêz û dilovaniyê ne, xirab dike. Ev gotar vedikole ka çandiniya kargehê çawa bandorek neyînî li ser têkiliya me bi heywanan re dike û encamên exlaqî yên berfirehtir ên vê pratîkê. Bêmirovkirina Heywanan Di bingeha çandiniya kargehê de bêmirovkirina heywanan heye. Di van operasyonên pîşesaziyê de, heywan wekî kelûpelên sade têne dermankirin, bêyî ku hewcedarî an ezmûnên wan ên takekesî pir girîng bin. Ew pir caran di cîhên piçûk û qerebalix de têne sînordar kirin, ku li wir ji azadiya wan tê înkarkirin ku…










