ადრეული ასაკიდან ჩვენ გვყიდიან რძის წარმოების ამ ვერსიას, სადაც⁤ ძროხები თავისუფლად ძოვენ, ხალისიანად დადიან მინდვრებში და კმაყოფილნი არიან და ზრუნავენ. მაგრამ რა არის რეალობა? განსხვავებით იმისა, რისი დაჯერებაც მათ სურთ, რძის ძროხების უმეტესობას არ აქვს საძოვრებზე ძოვების ან თავისუფლად ცხოვრების შანსი. ისინი ცხოვრობენ დახურულ სივრცეებში, იძულებულნი არიან იარონ ბეტონის ფილებზე და გარშემორტყმული არიან მანქანებისა და რკინის ღობეების ლითონის ხმებით.

ფარული⁤ ტანჯვა მოიცავს:

  • მუდმივი გაჟღენთვა მუდმივი რძის წარმოების გარანტირებისთვის
  • მათი ხბოებისგან განცალკევება, პატარა, ანტისანიტარიულ ყუთებში ჩაკეტილი
  • ⁤ ხბოების ხელოვნური კვება, ხშირად საწოვარათ
  • ლეგალური, მაგრამ მტკივნეული პრაქტიკა, როგორიცაა კაუსტიკური პასტის გამოყენება რქის ზრდის თავიდან ასაცილებლად

ეს ინტენსიური წარმოება იწვევს მძიმე ფიზიკურ დაზიანებას. ძროხის მკერდი ხშირად ანთდება, რაც იწვევს მასტიტს - ძალიან მტკივნეულ ინფექციას. მათ ასევე აწუხებთ ჭრილობები, ინფექციები და ⁤ფეხების დაზიანება. უფრო მეტიც, პრევენციულ ზრუნვას ხშირად ახორციელებენ ფერმის ოპერატორები და არა ვეტერინარები, რაც კიდევ უფრო ამძაფრებს მათ მდგომარეობას.

მდგომარეობა შედეგი
რძის ჭარბი წარმოება მასტიტი
მუდმივი გაჟღენთვა შემცირდა სიცოცხლის ხანგრძლივობა
ანტისანიტარია ინფექციები
ვეტერინარული დახმარების ნაკლებობა დაუმუშავებელი⁤ დაზიანებები