ວາດພາບເຂດຊົນນະບົດທີ່ງຽບສະຫງົບດ້ວຍທົ່ງຫຍ້າຂຽວຕະຫຼອດໄປ, ລ້ຽງງົວຢ່າງສະຫງົບສຸກ, ແລະ ເດີ່ນຫຍ້າສີແດງທີ່ງົດງາມຢູ່ທາງໄກ. ຮູບພາບ idyllic ຮຽກຮ້ອງຄວາມຮູ້ສຶກຂອງ nostalgia ແລະຄວາມອົບອຸ່ນ, ມັກຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບການຜະລິດນົມ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຫລັງ facade ທີ່ສວຍງາມນີ້ແມ່ນອຸດສາຫະກໍາທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນດ້ານຈັນຍາບັນແລະຜົນສະທ້ອນທີ່ເປັນອັນຕະລາຍ. ມັນເຖິງເວລາແລ້ວທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເບິ່ງຜົນກະທົບດ້ານຈັນຍາບັນຂອງການຜະລິດນົມ ແລະພິຈາລະນາວ່າເປັນຫຍັງການບອກລາອາດເປັນທາງເລືອກທີ່ຖືກຕ້ອງ.
ດ້ານມືດຂອງການຜະລິດນົມ
ໃນຂະນະທີ່ຜະລິດຕະພັນນົມໄດ້ກາຍເປັນອາຫານຫຼັກໃນຫຼາຍຄົວເຮືອນທົ່ວໂລກ, ມັນເປັນສິ່ງຈໍາເປັນທີ່ຈະຕ້ອງພິຈາລະນາຜົນກະທົບຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມແລະບັນຫາສະຫວັດດີການສັດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຜະລິດຂອງມັນ.

ຜົນກະທົບຕໍ່ສິ່ງແວດລ້ອມ
ຄວາມຕ້ອງການສໍາລັບຜະລິດຕະພັນນົມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຜົນສະທ້ອນທີ່ຫນ້າຕົກໃຈສໍາລັບໂລກຂອງພວກເຮົາ. ເນື້ອທີ່ດິນຂະໜາດໃຫຍ່ຖືກຖາງປ່າເຮັດໄຮ່, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຕັດໄມ້ທຳລາຍປ່າ. ນອກຈາກນັ້ນ, ການປ່ອຍອາຍພິດເຮືອນແກ້ວທີ່ເປັນຜົນມາຈາກການຜະລິດນົມປະກອບສ່ວນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການປ່ຽນແປງດິນຟ້າອາກາດ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ອຸດສາຫະກໍານົມແມ່ນຄາດວ່າຈະມີຄວາມຮັບຜິດຊອບສໍາລັບ 4% ຂອງການປ່ອຍອາຍແກັສເຮືອນແກ້ວໃນທົ່ວໂລກ. ຕົວເລກເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນສໍາລັບການປ່ຽນແປງ.
ສະຫວັດດີການສັດ
ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງ, ຊີວິດຂອງງົວນົມແມ່ນຢູ່ໄກຈາກຮູບພາບທີ່ງຽບສະຫງົບທີ່ພວກເຮົາມັກຈະຈິນຕະນາການ. ການປະສົມພັນທຽມແມ່ນໃຊ້ເພື່ອເພີ່ມການຜະລິດນໍ້ານົມ, ສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດການຖືພາຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ແລະ ແຍກອອກຈາກລູກລູກບໍ່ດົນຫຼັງຈາກເກີດ. ຄວາມທຸກທໍລະມານທາງດ້ານຈິດໃຈແລະຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງງົວນົມຢູ່ໃນ ຟາມໂຮງງານຂະຫນາດໃຫຍ່ ບໍ່ສາມາດຖືກລະເລີຍ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ງົວເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບຄວາມເຄັ່ງຕຶງທາງດ້ານຮ່າງກາຍຢ່າງບໍ່ຫນ້າເຊື່ອ, ເຊິ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາດ້ານສຸຂະພາບເຊັ່ນ: mastitis ແລະ lameness. ມັນເຖິງເວລາທີ່ຈະຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຈໍາເປັນດ້ານຈັນຍາບັນທີ່ຈະປະຕິບັດຕໍ່ສັດດ້ວຍຄວາມເມດຕາແລະຄວາມເຄົາລົບ.
