Saklaw ng kalupitan sa hayop ang malawak na hanay ng mga gawain kung saan ang mga hayop ay napapabayaan, sinasamantala, at sinasadyang pananakit para sa mga layunin ng tao. Mula sa kalupitan ng factory farming at hindi makataong mga pamamaraan ng pagpatay hanggang sa nakatagong pagdurusa sa likod ng mga industriya ng libangan, produksyon ng damit, at eksperimento, ang kalupitan ay nagpapakita ng sarili sa hindi mabilang na anyo sa iba't ibang industriya at kultura. Kadalasang itinatago mula sa paningin ng publiko, ang mga gawaing ito ay nagpapawalang-bisa sa pagmamaltrato sa mga may kamalayang nilalang, na ginagawang mga kalakal lamang sila sa halip na kilalanin sila bilang mga indibidwal na may kakayahang makaramdam ng sakit, takot, at kagalakan.
Ang pagpapatuloy ng kalupitan sa hayop ay nakaugat sa mga tradisyon, mga industriyang nakatuon sa kita, at kawalang-bahala ng lipunan. Halimbawa, ang masinsinang mga operasyon sa pagsasaka ay inuuna ang produktibidad kaysa sa kapakanan, na ginagawang mga yunit ng produksyon ang mga hayop. Katulad nito, ang pangangailangan para sa mga produktong tulad ng balahibo, mga kakaibang balat, o mga kosmetikong sinubukan ng hayop ay nagpapatuloy sa mga siklo ng pagsasamantala na hindi isinasaalang-alang ang pagkakaroon ng mga makataong alternatibo. Ipinapakita ng mga gawaing ito ang kawalan ng balanse sa pagitan ng kaginhawahan ng tao at ng mga karapatan ng mga hayop na mamuhay nang malaya mula sa hindi kinakailangang pagdurusa.
Sinusuri ng seksyong ito ang mas malawak na implikasyon ng kalupitan na lampas sa mga indibidwal na kilos, na binibigyang-diin kung paano pinapanatili ng sistematiko at kultural na pagtanggap ang mga industriyang nakabatay sa pinsala. Binibigyang-diin din nito ang kapangyarihan ng indibidwal at kolektibong pagkilos—mula sa pagtataguyod para sa mas matibay na batas hanggang sa paggawa ng etikal na mga pagpili ng mamimili—sa paghamon sa mga sistemang ito. Ang pagtugon sa kalupitan sa hayop ay hindi lamang tungkol sa pagprotekta sa mga mahihinang nilalang kundi pati na rin sa muling pagbibigay-kahulugan sa ating mga responsibilidad sa moral at paghubog ng isang kinabukasan kung saan ang habag at hustisya ay gumagabay sa ating pakikipag-ugnayan sa lahat ng nabubuhay na nilalang.
Ang mga kuneho ay madalas na inilalarawan bilang mga simbolo ng kawalang-kasalanan at kacutean, na nagpapalamuti sa mga greeting card at mga aklat-aralin ng mga bata. Gayunpaman, sa likod ng kaakit-akit na harapang ito ay namamalagi ang isang malupit na katotohanan para sa milyun-milyong mga inaalagaang kuneho sa buong mundo. Ang mga hayop na ito ay dumaranas ng matinding pagdurusa sa ngalan ng kita, ang kanilang kalagayan ay kadalasang nakaliligtaan sa gitna ng mas malawak na diskurso tungkol sa kapakanan ng hayop. Nilalayon ng sanaysay na ito na bigyang-liwanag ang nakalimutang pagdurusa ng mga inaalagaang kuneho, sinusuri ang mga kondisyon na kanilang tinitiis at ang mga etikal na implikasyon ng kanilang pagsasamantala. Ang Likas na Buhay ng mga Kuneho Ang mga kuneho, bilang mga hayop na biktima, ay nakabuo ng mga partikular na pag-uugali at adaptasyon upang mabuhay sa kanilang natural na tirahan. Pangunahin silang mga herbivore, kumakain ng iba't ibang halaman, at pinaka-aktibo sa bukang-liwayway at takipsilim upang maiwasan ang mga mandaragit. Kapag nasa ibabaw ng lupa, ang mga kuneho ay nagpapakita ng mapagmatyag na pag-uugali, tulad ng pag-upo sa kanilang mga likurang binti upang maghanap ng panganib at umaasa sa kanilang matalas na pang-amoy at peripheral …










